W dniu 31 maja 2026 roku w ośrodku Szambali przy ulicy Śniadeckich w Warszawie odbyła się kolejna międzysangowa ceremonia z okazji święta Wesak. Tegoroczne uroczystości zostały zorganizowane i skoordynowane przez Warszawską Grupę Zen. W wydarzeniu wzięły udział osoby praktykujące w trzech wspólnotach – obok WGZ byli to członkowie Związku Buddystów Czan oraz Warszawskiej Grupy Szambali, a także zaproszeni goście, m.in. Maciej „Magura” Góralski.
Program tegorocznego spotkania obejmował:
- wspólną medytację: medytacja stanowi fundament praktyki we wszystkich obecnych na uroczystości sangach – od sŏn i czan ukierunkowanych na bezpośredni wgląd w naturę umysłu po metodę rozwijania uważności pielęgnowaną w tradycji Szambali;
- recytację Sutry Serca: następnie uczestnicy wspólnie wyrecytowali po l polsku Sutrę Serca (Prajñāpāramitāhṛdaya Sūtra), jeden z najważniejszych tekstów mahajany;
- mowę okolicznościową Po co kąpiemy małego Buddę?: wyjaśniała ona pochodzenie rytuału kąpania nowonarodzonego Buddy. Rytuał ten odwołuje się do narracji hagiograficznych, według których nowo narodzony książę Siddhartha wykonał po siedem kroków w czterech kierunkach świata, a z niebios spłynęły strumienie czystej, ciepłej i zimnej wody (lub nektaru), obmywając jego ciało;
- ceremonię kąpania małego Buddy: po wysłuchaniu mowy uczestnicy przystąpili do obrzędu polewania wodą z płatkami róż figurki przedstawiającej małego Siddharthę. Rytuał ten symbolizuje oczyszczenie: zewnętrzny gest obmywania posążka Buddy odzwierciedla wewnętrzny proces oczyszczania własnego umysłu z trzech korzeni cierpienia i niewiedzy: chciwości (rāga), gniewu (dveṣa) i złudzenia (moha). Stanowi to bezpośrednie przypomnienie o obecności natury Buddy (tathāgatagarbha) w każdej czującej istocie;
- wypowiedzi uczestników i część towarzyską: w kolejnej części spotkania zgromadzeni dzielili się osobistymi refleksjami na temat integracji nauk z codziennym życiem, po czym odbyła się część towarzyska.
Zapraszamy do obejrzenia mini-fotorelacji z wydarzenia.
Wesak (pali: Vesākha; sanskryt: Vaiśākha) to najważniejsze święto w kalendarzu buddyjskim, które w 2000 roku zostało oficjalnie proklamowane przez Zgromadzenie Ogólne ONZ jako dzień o znaczeniu międzynarodowym. Tradycyjnie przypada ono na czas majowej pełni Księżyca (Vaiśākha purnima według indyjskiego kalendarza lunarnego). W tradycji therawady – opierającej się na Kanonie Palijskim (Tipiṭaka) – dzień ten w sposób potrójny upamiętnia kluczowe wydarzenia z życia historycznego Buddy Siakjamuniego: jego narodziny w gaju Lumbini, urzeczywistnienie pełnego oświecenia (sammā-sambodhi) pod drzewem Bodhi w Bodh Gaja oraz ostateczne odejście, czyli parinirwanę (parinibbāna) w Kushinagar.
Z kolei w tradycjach północnych i wschodnioazjatyckich (mahajana), zakorzenionych w tekstach takich jak sutry Lalitavistara czy Buddhacarita, te kluczowe wydarzenia są celebrowane w różnych terminach. Niemniej jednak, pod wpływem dialogu pomiędzy różnymi tradycjami i szkołami, zainicjowanego w połowie XX wieku przez World Fellowship of Buddhists, Wesak zyskał status uniwersalnego święta jednoczącego różnorodne tradycje.
W krajach Dalekiego Wschodu święto to funkcjonuje pod różnymi nazwami, najczęściej oznaczającymi „Urodziny Buddy” (chiń. Fó dàn rì, kor. Seokga tansinil, wiet. Phật Đản). W Japonii obchody te noszą nazwę Hana Matsuri („Święto Kwiatów”) lub Kanbutsue, co oznacza „Ceremonię Kąpania Buddy”.