Gaofeng Yuanmiao (kor. Kobong Wŏnmyo; 1238–1295) – chiński mnich tradycji czan z okresu dynastii Południowej Song oraz Yuan, należący do szkoły linji. Odegrał kluczową rolę w kodyfikacji metody kanhua czan (medytacji huatou, kor. hwadu).
Gaofeng pochodził z Wujiang – obecnie część Suzhou w prowincji Jiangsu. Opuścił dom i przyjął mnisze wskazania w wieku lat piętnastu. Dwa lata później, niedługo po otrzymaniu pełnych święceń, rozpoczął studia nad doktryną oraz praktyką tiantai pod kierunkiem mnicha Fazhu w klasztorze Miyin w Jiahe. W wieku 20 lat wstąpił do świątyni Jingci w Hangzhou, by studiować medytację czan, następnie kontynuował jej naukę u uczniów mistrza czan Wuzhuna Shifana: Duanqiao Miaoluna (1201–1261) oraz Xueyana Zuqina (1215–1287).
Gaofeng praktykował medytację obserwacji i badania kluczowego pytania (kanhua czan). Mistrz Xueyan Zuqin wpoił mu konieczność nieustannego trzymania tego pytania (huatou) – nie tylko na jawie, lecz także podczas marzeń sennych, a nawet w fazie snu głębokiego; w swoich późniejszych instrukcjach dotyczących praktyki konganów Gaofeng stosował to samo pytanie, które wcześniej jako końcowe zadał mu Zuqin: „Gdzie przebywa gospodarz, kiedy śpisz głęboko, bez snów, myśli, obrazów i dźwięków?”. W 1266 r. Gaofeng udał się na pięcioletnie odosobnienie do Longxu w górach Tianmu w Lin’an (dzisiejsza prow. Zhejiang), podczas którego doświadczył wielkiego przebudzenia, gdy kulę wątpienia rozbił dźwięk upadającej poduszki. W 1274 r. osiadł w pustelni na szczycie góry Shuangji w Wukang (dzisiejsza prow. Zhejiang), a po pięciu latach zaczął nauczać w wiszącej świątyni przy Shiziyan – Skale Lwa na zachodnim szczycie gór Tianmu. W późniejszym okresie ufundował klasztory Shizi oraz Dajue, przyciągając setki uczniów, w tym Zhongfenga Mingbena (1263–1323). Otrzymał pośmiertny tytuł Mistrza Czan Puming Guangji („Powszechny Blask i Dalekosiężne Wybawienie”).
Gaofeng zasłynął przede wszystkim ze swych instrukcji dotyczących „trzech podstaw” (sanyao) praktyki kanhua chan: wielkiej wiary, wielkiej determinacji oraz wielkiego wątpienia. Jego nauki zostały zapisane w Gaofeng dashi yulu oraz w Gaofeng heshang chanyao, dziele znanym powszechnie jako Chanyao („Podstawy czan”; kor. Sŏnyo).
Najtrwalszy wpływ nauki Gaofenga wywarły na buddyzm sŏn w Korei. W okresie dynastii Joseon tekst Sŏnyo został włączony do formalnego programu nauczania w klasztornych seminariach (Gangwon) jako część kanonicznego zbioru Saji („Cztery Kolekcje”). Do dziś pozostaje on jednym z najważniejszych tekstów instruktażowych w tradycji sŏn, definiującym standardy pracy z hwadu dla kolejnych pokoleń praktykujących mnichów i mniszek.