Pytanie: Jak powinniśmy praktykować sŏn we współczesnych czasach?
Mangong Wŏlmyŏn: W obecnych czasach władze kładą nacisk na mentalność zdobywania bogactwa i ciągłej konkurencji. Budda podkreślał zasadę współzależnego powstawania. Aby odkryć swoją prawdziwą wartość, należy pielęgnować zdrowie ciała i umysłu. Uczy to nie „konkurencji bez końca”, ale „kultywacji podążania bez końca” w górę, do źródła.
Tłum. z jęz. ang: Leszek Wojas
Komentarz
W buddyzmie termin kultywacja (pali, sanskr. bhāvanā; od słowa bhava: „stawanie się” lub „subiektywny proces wzbudzania stanów mentalnych”; chiń. xiū xí; kor. susŭp) oznacza podążanie ścieżką rozwoju zgodnie z nauczaniem w danej tradycji.
W kanonie palijskim bhāvanā często występuje jako część frazy wskazującej na celowy wysiłek, podejmowany przez praktykujących w celu rozwoju konkretnej zdolności, niezbędnej na duchowej ścieżce. Na przykład:
– citta-bhāvanā (kultywowanie umysłu lub świadomości),
– mettā-bhāvanā (kultywowanie miłującej dobroci),
– samādhi-bhāvanā (kultywowanie medytacyjnego skupienia, koncentracji),
– paññā-bhāvanā (kultywowanie mądrości lub zrozumienia).
Również w tradycji mahajany droga bodhisattwy do oświecenia opiera się na rozwijaniu moralnej dyscypliny, duchowej równowagi oraz doskonałego zrozumienia. Służy temu praktyka kultywacji sześciu doskonałych cnót, znanych jako sześć paramit:
1. dāna-pāramitā: doskonałość dawania (oparta na braku przywiązania i wyrzeczeniu się pragnienia posiadania),
2. śīla-pāramitā: doskonałość zachowania i dyscypliny (umiejętnego postępowania i powstrzymywania się od wyrządzania krzywdy),
3. kṣānti-pāramitā: doskonałość cierpliwości, wyrozumiałości (zdolność służenia innym z oddaniem i miłością, bez niechęci i złości),
4. vīrya-pāramitā: doskonałość wysiłku, wigoru i pilności,
5. dhyāna-pāramitā: doskonałość medytacji (stabilności medytacyjnej, braku rozproszenia),
6. prajñā-pāramitā: doskonałość transcendentnej mądrości.