Szkoła huayan (Szkoła Sutry Girlandy Kwiatowej; chiń. Huayan zong; kor. Hwaŏm Chong; jap. Kegonshū) – jedna z kluczowych tradycji egzegetycznych buddyzmu Azji Wschodniej, która uformowała się w Chinach w okresie dynastii Tang (618–907). System ten stanowi szczytowe osiągnięcie chińskiej myśli filozoficznej: syntezę indyjskich koncepcji ontologicznych i rodzimej, afirmującej świat metafizyki (nauki taoistyczne i konfucjańskie).
Fundamentem nauczania szkoły jest Sutra Awatamsaka, której wizja rzeczywistości opiera się na perspektywie Buddy w stanie oświecenia. Centralnym pojęciem jest dharmadhātu (Królestwo Rzeczywistości) – wszechświat postrzegany jako kompletna, niezakłócona jedność. Filozofia huayan redefiniuje klasyczne pojęcia śūnyatā (pustki) oraz pratītyasamutpāda (współzależnego powstawania). Pustka nie jest tu rozumiana jedynie negatywnie jako brak substancji, lecz pozytywnie jako absolutna relacyjność. Skoro żadne zjawisko nie ma inherentnej natury, jego istnienie jest definiowane wyłącznie poprzez sieć powiązań z całością wszechświata. Koncepcja ta, znana jako fajie yuanqi, zakłada „brak przeszkód między zjawiskami” (shishi wuai): każda cząstka rzeczywistości zawiera w sobie i współwarunkuje istnienie wszystkich pozostałych elementów.
Tradycja retrospektywnie wywodzi swoją linię od pięciu wielkich patriarchów:
Dushun (557–640) – uznawany za założyciela;
Zhiyan (602–668) – autor pierwszych systematycznych wykładni;
Fazang (643–712) – najwybitniejszy systematyk, od którego przydomka szkoła bywa nazywana Xianshou zong;
Chengguan (738–839) – który wprowadził do szkoły elementy praktyki czan;
Zongmi (780–841) – jednocześnie mistrz czan, łączący egzegezę doktrynalną z tradycją medytacyjną.
Choć po prześladowaniach buddyzmu w 845 roku (era Huichang) szkoła podupadła jako instytucja, jej dorobek intelektualny stał się fundamentem dla rozwoju szkoły czan, koreańskiej tradycji hwaŏm (reprezentowanej m.in. przez Ŭisanga i Wŏnhyo) oraz neokonfucjanizmu.
Współcześnie metafizyka huayan budzi szerokie zainteresowanie w związku z dialogiem między buddyzmem a nauką. Jej wizja świata jako organicznej całości, w ramach której „wszystko zawiera się we wszystkim”, jest przywoływana w kontekście teorii systemów, fizyki kwantowej (zjawisko splątania) oraz globalnej etyki (w tym głębokiej ekologii i buddyzmu zaangażowanego).